weekend feesten en werken

Vrijdag begon voor ons het weekend al. We gingen naar Utrecht want daar ging Selma promoveren. Iets met aaltjes...

Elke keer vind ik Utrecht weer een heel leuke stad.

De senaatszaal waar de promoties plaatsvinden

Het laatste oordeel

 Daarna een receptie en een rondvaart door de Utrechtse grachten. het werd zelfs prachtig weer dus dat was heel leuk.

 

De volgende dag moesten we weer vroeg op. Niels ging naar Duitsland en ik moest werken. Na het werk gingen we met het Reetgroepje (min Niels) eten op het Rem-eiland.

 

Ondanks dat het weer lekker laat werd, moest ik de volgende dag weer werken. Een commercial.

's Morgens nog lekker rustig met een kind

's middags wat drukker met vier kleuters! (Nou ja, een tweeling van een dag 3 jaar, is nog gen echte kleuter tweeling)

Wandelen rond Amerongen met Willy en Max

Vandaag gingen we een dagje met Willy en Max op stap. We spraken af bij de kerk van Amerongen en kwamen daar net in het spitsuur van kerkgangers aan. Wat een volk! En niet alleen bejaarden. Wonderlijk om te zien! We begonnen aan de wandeling.

eerst langs het kasteel

En langs de bankjes. Te vroeg om al te gaan zitten, hoor!

we kwamen langs een uitkijktoren waarvandaan je een afgesloten meander kon bekijken.

we zagen veel mooie paddenstoelen vandaag

Ook een stukje over de bijna uitgebloeide hei

Toen kwamen we bij landgoed Zuylensteijn

Het was open monumentendag dus we konden de tuinen bekijken. En ondanks dat Max nog zó zijn best deed, konden we nu niet om de koffie heen.

mooie oude moestuin

Daarna nog een stuk door de uiterwaarden

He? we waren toch niet in Florida? Toch zat deze in zo"n stang

Zicht op Amerongen

Ook bij kasteel Amerongen was de tuin open

Het huis konden we niet gratis in. Dat was gister.

Nou, dan maar een drankje op het terras, maar het was nog te vroeg om al uit eten te gaan.

Dat deden we dus maar in Middenbeemster in het Heerenhuis. Met Live muziek.

fifties, Fenna, fietsen, vogels, ffff

Vrijdagmiddag kwamen Jelka en Fenna. Chaja gaf een feestje voor haar verjaardag waar we 's avonds heen gingen terwijl Jos en Susanne op fenna pasten

fotootjes op de telefoon kijken

bramen snoepen

Sesamstraat kijken en dan naar bed.

En dan gaan wij verkleden voor het Fifties-feestje van Chaja

Daar zijn we dan. allemaal opgedoft

De volgende dag gingen Jelka, Fenna en ik een fietstochtje maken en Niels naar de Kreupel.

kleine strandloper

ringen

Op het pontje van Spijkerboor

Fenna's eerste cache

Even wat drinken

fietsen...

Samen met Niels in de tuin werken

Eten koken met gras...

En de klimwand is nagenoeg af. Dajo laat hier zien wat ongeveer de bedoeling is...

De onrechtvaardige VS!

Het moet toch niet gekker worden…

Ik heb een dochter van 27 jaar. Ze is verliefd. Dat is fijn. Dat is geweldig! Maar, haar liefde woont in de VS. Geen probleem. Je hebt Skype, je hebt whatsapp en je hebt vliegtuigen. Geld, dat is een probleem. Tickets kosten geld. Maar, mijn dochter werkt hard. Ze is freelance animatiefilmmaker en daarnaast werkt ze in de horeca en klust ze overal en nergens bij. Banen liggen niet voor het oprapen en zeker vaste banen niet. Die zijn tegenwoordig heel schaars. Dat moet ook. De overheid wil graag dat wij allemaal wat flexibeler worden op de arbeidsmarkt. Het maakt niet uit dat je geen vast contract hebt. Het is goed om regelmatig door te stromen naar wat nieuws. En heel vaak een kort contract of een oproepcontract, is ook werk. Wat zeuren we nou?

In het geval van mijn dochter is dat ook zo. Ze werkt voor zich zelf en vindt het niet erg daarnaast op lossere basis te werken. Werk is werk.

Maar dan wordt ze verliefd op een Amerikaan. Ze willen elkaar toch ook af en toe vasthouden en zoenen. Dus ze wil er heen. Gelukkig is ze heel flexibel in haar werk. Dat losse contract loopt af, haar freelance werk kan ze overal doen en tickets zijn duur. Ze gaat dus niet steeds voor drie weken op en neer. Nee, ze gaat drie maanden. Negentig dagen, eigenlijk. Voor de zekerheid, omdat ze alles goed wil regelen enzje precies rond oud en nieuw weer zou moeten vertrekken, vraagt  ze een visum voor een half jaar aan. Dan kan de terugreis eventueel een paar dagen verlaat worden. ze heeft namelijk vreselijke verhalen gehoord over mensen die hun vlucht misten door sneeuwstormen en daardoor in de problemen kwamen omdat hun negentig dagen kaart verlopen was. Dat wil ze niet. Alles netjes.

Op naar de ambassade dus. Ze doet keurig een aanvraag voor $160,-. Vertelt de mevrouw waarom ze een visum aanvraagt en krijgt binnen een uur te horen dat haar visum is afgewezen. Er wordt geen reden gegeven en je mag er niet over corresponderen. Het geld krijgt ze natuurlijk, ook niet terug. “He, ze hebben toch hun best voor haar gedaan?”

Teleurstelling, natuurlijk. Maar, niet getreurd. Dan gaat ze gewoon 90 dagen en zorgt ze ervoor dat ze niet te laat is met terugreizen. Mijn dochter en haar vriend kijken erg uit naar hun lang verwachtte samenzijn  en  kopen alvast tickets voor de vlucht en voor een concert en een binnenlandse vlucht. Plotseling krijgt mijn dochter te horen dat ze nog even moet kijken of haar ESTA (toeristenvisum) nog wel geldig is. Normaal gesproken koop je die voor $25,- en blijft die twee jaar geldig. Mijn dochter gaat kijken en wat blijkt? Als je een keer een afwijzing van een visumverzoek hebt gehad, is je ESTA niet meer geldig. Je moet hem dan opnieuw aanvragen. Bij die aanvraag moet je invullen dat je ooit eens een afwijzing voor een visum gehad hebt. Dan krijg je geen ESTA en kom je dus gewoon Amerika niet meer in.

Na veel navragen bij mensen die er verstand van zeggen te hebben, blijkt dat de afwijzing van het visum gebaseerd  is op het feit dat zij geen vast arbeidscontract heeft of als andere binding met Nederland bijvoorbeeld een koopcontract voor een huis.

Nee, mijn dochter is een moderne vrouw. Zij heeft een flexibele instelling en werkt dus met korte contracten en als ZZP’er voor zichzelf. Daarom krijgt zij natuurlijk ook geen hypotheek bij de bank voor een koophuis. Een rare inconsequentie van het systeem. Maar, erger nog. Ze kan niet eens bij haar geliefde langs. Nooit meer. Hij heeft namelijk wel een vast arbeidscontract in de VS. Dat moet hij voorlopig nog uitdienen. De enig mogelijke oplossing is trouwen. Als ze dat nu regelen, zouden ze in principe binnen een half jaar getrouwd kunnen zijn. In de VS houden ze niet van dat losbandige gedoe. Bij liefde hoort een huwelijk. Als het toch niet de ware blijkt te zijn, dan ga je maar weer scheiden. Dat is niet hoe mijn dochter en haar vriend in het leven staan. Daar worden ze nu wel toe gedwongen.

Vindt u het gek dat ik er niks meer van begrijp? Het voelt zo onrechtvaardig  en machteloos. Kafka in de 21^e eeuw!