Wijnproeven, Fruska Gora en uit eten met muziek

Hé, nou ging het een paar keer zó goed. Nu wil het opladen van foto's weer voor geen meter. Ik hoop dat er nog een foto bij het verhaaltje kan komen.
Vandaag hadden Zoran en Dejana een programma voor ons samengesteld. We hoefden verder niet meer na te denken. 's Morgens gooiden we eerst het plan in de war. In plaats van ons op te laten halen van het hotel, liepen we naar Zoran en Dejana langs de Donau en een aantal caches. Daarna reden we naar Karlovci. Daar had Zoran weer een geschiedenis college voor ons voorbereid. Wat apart was om te merken, was dat een professor (wat Zoran is, dus absoluut niet dom!) zoveel verhalen kan vertellen over de geschiedenis, met zo'n Servische bril op! We bezochten een ronde kerk met vier deuren die speciaal gebouwd was om een vrede te tekenen waarbij iedereen tegelijkertijd naar binnen kan. LEES HIER MAAR EVEN VERDER
Daarna gingen we naar een wijnproeverij. Ook lekker hoor. Daarna gingen we naar het vakantiehuisje van Zoran en Dejana. Daar kregen we een barbecue met natuurlijk weer veel te veel eten. Er kwamen ook nog weer allemaal familieleden langs die Danijela even wilden ontmoeten. Wij mochten relaxen. Daarbij dacht men waarschijnlijk aan slapen, maar wij besloten een stukje te gaan wandelen. Het vakantiehuisje bleek bijna ín een Nationaal park te liggen. Toen we weer terug waren gingen we weer terug naar ons hotel om ons om te kleden. Jammer, er was geen water in het hotel. Ongewassen kwamen we toch weer bij Zoran en Dejana. Nu gingen wee uit eten. Het eten was wel lekker maar het leukste was dat er life muziek was. Folk muziek. Geweldig om te zien hoe Zoran, Danijela en Dejana alle liedje mee konden zingen en dansen. Wat een passie! Wat zijn wij Nederlanders toch een kouwe kikkers.

Nou, geen foto's. Ik geef het op. Kom maar bij ons kijken als je alles wil zien.

De kerk met de vier deuren

oma zorgt voor de couleur locale bij het wijnproeven

's avonds uiteten met muziek

Gelukkig, toch een paar fotootjes!

Belgrado, het graf van Tito en Novi Sad

2 september, het was tijd om weer verder te gaan. 's Morgens vroeg namen we afscheid van Boris, Nada en Ferdo (altijd lastig als je weet dat je elkaar weer een hele tijd niet gaat zien). We gingen op pad naar Servië. Danijela en Nienke hadden een leuke route uitgezocht op de kaart. Het slingerde weer aardig door de bergen en door kleine dorpjes. Na een paar uur bereikten we Servië dat toch ook behoorlijk arm en achtergebleven zag. Maar, voor al, heel ver weg. Alleen nog maar Cyrillisch schrift en wéér ander geld. Als je dan niet met vakantie bent...

paard en wagen staan ook in de file voor het stoplicht

Na een lange rit bereikten we Beograd. Daar sloten wee onze Titotour af met een bezoek aan het graf van Tito en het museum met Titoparfenalia dat daarbij hoorde. Vooral het museum gaf een mooi tijdsbeeld. Het graf en de teksten erom heen benadrukten maar weer eens hoe verdeeld het voormalig Joegoslavië nú is. Als je meer wil lezen over Tito kan dat hier.

Het graf van Tito

Jonge pionier Tito

Nadat we het graf hadden bezocht en ik nog een cache had gevonden, reden we naar Nov Sad waar we bij Zoran en Dejana op visite gingen. We werden heel hartelijk ontvangen met een heerlijke maaltijd. Daarna gingen we de stad in met een historisch college van Zoran erbij. Om een uur of elf werden we bij ons hotel aan de Donau gebracht.

via Servië naar huis

Pas om 9 uur was er ontbijt. We moesten dus wel uitslapen. Tijdens het ontbijt was er meteen weer een gezellig gesprek met alle gasten van het hotel. Na het ontbijt deden we onze rugzakken op, deden nog wat boodschapjes voor in de trein, dronken koffie en liepen naar het station. We gingen naar onze trein. We hebben een slaapwagon voor ons tweeën, met een wasbakje en ene tafeltje en geen airco. Na zo'n 2 uur rijden kwamen we bij de Sevische grens waar we een hele tijd stil stonden op het station en allerlei douane beambten onze paspoorten wilden zien en de hele trein met zaklantaarns en al in ieder hoekje en gaatje onderzochten. Even later was er lichte paniek in de coupé naast ons. Bij de Zweedse meiden was van alles gestolen (I-pods, telefoons etc). Wij verdenken de douane. Ondertussen waren wij achter en diesellocomotief terecht gekomen en reden wij door een prachtig berglandschap met allemaal kloven en rivieren. Het schoot niks op, de trein stond zeer regelmatig stil maar het was wel mooi. Om half 9 (in inmiddels weer de Middeleuropesche tijdzone) waren we in Belgrado. Om ongeveer een uur waren we bij de grens met Hongarije. Weer een heleboel ker wakker gemaakt, maar we wisten toch redelijk een paar uurtjes te slapen. Om 9 uur waren we in Wenen waar we ons te pletter schrokken van de prijs voor de koffie en daarna ging het in sneltreinvaart door Oostenrijk en Duitsland naar het Centraal station in amsterdam. Daar stonden Jos en Dajo op ons te wachten en zo waren we 36 uur later lekker weer thuis