Wandelen naar het drielandenpunt en iets verder

 Ook vandaag vertrokken we weer op tijd. We moesten nog een eindje rijden naar het beginpunt van onze wandeling. Halverwege stuitten we op een roadblock van K-Force (het VN leger dat nog steeds in Kosovo is om de gemoederen rustig te houden). Het was een Oostenrijkse compagnie die een eeuwenoud klooster bewaakte. Voor een bedrag en met achterlating van je paspoort mocht je erin. Veel gedoe, ik nog mijn grote sjaal uit de koffer gevist, mochten we er toch niet in omdat we een korte broek aan hadden. De vijf personen die wel een lange broek aan hadden, hebben het klooster wel bekeken en waren erg onder de indruk.

het klooster

 Daarna reden we verder. Ineens dook het busje een bos in en reden we over een soort karrenspoor dat al meer op een wandelpad leek en toen stonden we bij de rivier. Dat zou meer dan kniehoog waden worden. Maar nee, aan de overkant van de rivier stond Ibraïm, de neef van Adeniz klaar met zijn paardje. Hij stuurde het paardje heen en weer om iedereen met bagage over de rivier te zetten Geweldig!

 Daarna werd de bagage van de mensen die dat besteld hadden, op het paard geladen en begonnen we met lopen.

Ibraïm en zijn paard Dori zijn even aan het uitrusten

stengelloze gentiaan

gele en rode vlierorchis

voorjaars gentiaan

het eerste sneeuwveld met de traditionele sneeuwbal

het pasje over

Op de top ligt het drielandenpunt van Albanië, Kosovo en Montenegro

sneeuwveld oversteken

Na het sneeuwveld klommen we naar beneden naar een herders zomer"dorp". Daar stonden twee hutten, een slaaphut en een kookhut waar de gastvrouw en haar zoon eten en drinken voor ons bereidden

binnen was ook ee kachel om even op te warmen.

oké, opnieuw; Rijden en varen naar Kosovo

 Zo, dit keer met wat foto's en een filmpje. Vandaag vertrokken we om acht uur vanaf ons hotel in Lezhë. Met ons busje reden we door de bergen. Onderweg stopten we met enige regelmaat om om ons heen te kijken. Het was een prachtig landschap met meren, geiten, boertjes met drie koeien. Af en toe een ezel of een varkentje in de wei. Prachtig!

oostelijk dambordje

zuidelijk dambordje

Langzamerhand werd de weg steeds slechter, meer gat dan weg. Maar op een gegeven ogenblik was er ineens twee kilometer spiksplinter nieuw asfalt. Daarna gingen we door een lange tunnel en toen waren we in een haventje aan het Komani meer. We moesten er een uurtje wachten en toen kwam de boot.

Tijdens het uurtje wachten werden we vermaakt door een grote groep Alpengierzwaluwen. Geweldig! Ik heb geprobeerd het te filmen. KLIK maar HIER

 Het was druk op de boot. Dit schijnt een typisch Albanees uitstapje te zijn en aangezien het zaterdag was, waren er veel Albanezen. Er was muziek en er werd gedanst. Ik heb heerlijk met mijn nieuwe Albaneze vrienden: Anna, Sara, Valentina en nog meer, gedanst.

Kletsen met Sara en Maria

Toen meerde de boot aan en stond aan de overkant een ander busje ons op te wachten. daarin onze nieuwe chauffeur en onze gids voor de komende dagen in de bergen; Adeniz. We reden naar Kosovo, waar Rizah, de PWN'er die de reis georganiseerd heeft, eigenlijk vandaan komt. De grens overgaan ging nog niet helemaal soepel, maar het lukte en we kwamen in Prizren. Een mooi plaatsje waaraan je de verschrikkingen van de afgelopen oorlog minder zag dan de voorgaande dorpjes. Zoveel begraafplaatsen weer, net als Sarajevo. :-(

Prizren was een leuk stadje

's avonds weer eens heerlijk eten