Trap op, trap af in Dinant

Vandaag wilden we een keertje niet door de modder lopen. We besloten de stad Dinant te bezoeken. Op zoek naar een laadplaats kwamen we boven bij de citadel uit.

uitzicht vanaf de citadel

best hoog

het is een soort museum dat vooral vertelt over de eerste wereldoorlog

Dus ook de scheve kelder

of de scheve bezoekers

met de trap gingen we de ruim 100 meter naar beneden naar de stad

Dinant ligt aan de Maas

de Abdij van Leffe (nou ja, de deur)

dit is de abdij

houtknotszwam

ook dit is Dinant...

weer een trap

Dinant is ook de geboorteplaats van meneer Adolphe Sax. De uitvinder van de saxofoon

de kerk

met mooie ramen

en de reliekhouder van de alleen in Dinant vereerde 

Sint Perpetuüm

het enige overgebleven middeleeuwse straatje

aan de overkant het Leffemuseum, dat we niet bezochten. (Interactieve schermen die de geschiedenis van 600 jaar bierbrouwerij vertellen)

bij de vereringsplaats van de heilige Sinte Eugenia

Dinant redelijk doorkruist

65 meter onder de aarde

Toen wij vanmorgen wakker werden was er nog maar een klein beetje van de vele nachtelijke sneeuw over

maar, genoeg voor een sneeuwballetje

Na het ontbijt gingen we weer op pad. Richting Hotton want we hadden kaartjes voor een bezoek aan de grot daar. We gingen eerst een stuk wandelen.

het was nogal glibberig

ergens midden in de rivier lag ook nog een bruggetje

we liepen bovenlangs de falaise.

ook hier was het glibberig. soms was het niet duidelijk of je door een beekje of over het pad liep en dan ook nog een ravijn vlak naast je. Genoeg reden om af en toe op handen en voeten te lopen.

gewone aardster

we glibberden door en kwamen uiteindelijk weer beneden in Hotton uit.

we staken de rivier over en klommen daar weer omhoog.

en beklommen de uitzichttoren

het uitzicht maar net niet op de falaises

een oorlogsbegraafplaats

Toen waren we weer bij de grotten. We waren nog wat vroeg en dronken een kopje koffie en aten ons brood op. Even later begon de excursie. 

heel veel trappen af

Helemaal onderin de grot stroomt ook nog een rivier. Het is een rivier zonder naam en het is volledig regenwater gevoed en volgens onze gids kan je het dan geen rivier noemen alhoewel ik ooit geleerd heb dat de Maas ook een regenrivier is die niet door een bron ontstaat. 

het is er heel diep en groot. Uiteindelijk zaten we op het diepste punt op 65 meter onder de aardoppervlakte

Na het bezoek aan de grot gingen we even naar het stadje Marche -en -Farenne. Was wel grappig maar niet spectaculair.

mooi oud pand

heilige 

Het hagelt, het hagelt!

Vanmorgen zou het eerst nog regenen en daarna opklaren dus we deden rustig aan en hadden een uitgebreid ontbijt. Daarna gingen we op pad. Weer naar Barvaux waar Niels weer een leuke wandeling had uitgezocht.

we liepen weer een stukje langs de Ourthe. Zie je wat daar zat?

Een grote gele kwikstaart

 

aalscholver

mooi rotswandje

een spannend bruggetje

Opeens ging het heel hard hagelen

Hier loopt Niels door de modder en de hagel KLIK

de hagel bleef de hee tijd liggen. En als je hier KLIKt, zie je Nienke ook door de hagel wandelen

nestje van een winterkoninkje

geschubde inktzwam

liepen we zowaar ook nog even door de zon!

Niels in overtreding. Maretakbessen jatten

Jacobsladder of de vingers van God

we kwamen opeens bij een soort theekoepel op een landgoed dat helemaal bol stond van de vergane glorie.

in de luwte an de theekoepel aten we een broodje

een buxuswoud

de poort van het landgoed.

We liepen verder en kwamen via een vreselijk modderpad, omdat ze daar aan het houtkappen waren, bij een leuk gebied met wat huisjes waarachter we bij een van die huisjes even schuilden voor de ergste hagel. Net toen we weer verder wilden lopen, kwam er een golfkarretje aanrijden. Daarin zat een mevrouw die helemaal uit haar plaat ging dat we op privé gebied waren en dat we daar helemaal niet mochten zijn. Wij zeiden heel rustig en beleefd dat we dat niet wisten en dat het ons speet dat we 50 meter verderop weer bij de weg uit zouden komen. Nou, we moesten weer via dezelfde weg terug want er waren iedere 10 meter bordjes met daarop proprieté privée. "Sorry, die hebben we niet gezien" Nou dat kon niet en nu wegwezen anders kwamen de honden. We gingen terug. Nergens een bordje te zien en weer door de modder. Jammer genoeg moesten we nu een heel eind langs de weg lopen. Afijn, we kwamen weer in Barvaux en gingen terug naar ons huisje. Het ging gelukkig weer hard regenen en hagelen.

dit hebben we gelopen