weer wandelen. Naar Valbona dit keer

 Vanmorgen werden we weer allemaal bijtijds wakker voor een traditioneel ontbijt alleen geen soep dit keer. Wel weer de "pannenkoekjes" met honing en heerlijke vijgenjam, de koffie en de raki. Het was weer schitterend weer en we hadden een makkelijke dag vandaag want morgen zou behoorlijk pittig worden en er waren al medereisgenoten die het niet meer zagen zitten en wilden afhaken. De route was dus iets aangepast, rustig dalend en nauwelijks stijgen en maar een uurtje of vijf zou het worden vandaag.

we liepen door een soort droge rivierbedding met verlaten huizen en een man in pak

even naar de waterval

een soort kokerjuffer

een heel mooie vlieg. Naam volgt waarschijnlijk nog

houtbij

aangebrande orchis

rood bosvogeltje

 Na een uurtje of vier lopen kwamen we bij een asfaltweg. Best een drukke weg ook.Daar zouden we ongeveer een uur langs moeten lopen. Niemand vond dat erg leuk. Ter plekke werd er iemand gebeld door Adeniz, we waren per slot van rekening onderweg naar zijn dorp. Er kwam een busje aanrijden en we pasten er met wat moeite allemaal in. Het busje reed niet harder dan 20 km per uur, maar we waren er allemaal best blij mee. KLIK maar HIER  Het busje stopte eerst even bij het huis van Adeniz en zijn moeder en zusjes. We kregen er koffie en daarna reden we door naar ons hotel.

mamma (Nene), Adenis en Adanoula (zusje)

 De rest van de middag hadden we ter vrije besteding. Wij zijn nog even een stukje wezen lopen het rivierdal in.

moerasorchis

heeel koud water

Wandelen met teletubbies naar Cerem

Hoewel niet de meest comfortabele slaapplek en best wel koud zo op 2300 meter, sliepen we allemaal als roosjes in de slaapstal van de herders. Niels was om half zes uitgeslapen en ging eruit om even rustig te fotograferen en wakker te worden zonder groep om zich heen.

het massalager

het was nogal een herrie in onze slaaphut  Deze waterval was de oorzaak

De gastvrouw maakt voor ons een luxe ontbijt

ontbijt: soep, raki, schapenmelk met heel veel vet, brood en een soort pannenkoekjes met honing. Gelukkig was er ook Turkse koffie met lekker veel suiker erin.

bijna klaar voor vertrek

vuurslamander

kikkerdril en salamanders in een plas

bij de grens met Montenegro met een grenspaal vol met kogelgaten

Na het hevige onweer met hagel, gaat de zon ook weer schijnen

gele monnikskap

een soort anjertjes

het begin van het dorp Cerem waar wij overnachten

aangebrande orchis

lekker eten bij het Guesthouse

de stroom valt uit net op het moment dat de snel gebakken taart voor Niels zijn verjaardag wordt aangesneden.

Wandelen naar het drielandenpunt en iets verder

 Ook vandaag vertrokken we weer op tijd. We moesten nog een eindje rijden naar het beginpunt van onze wandeling. Halverwege stuitten we op een roadblock van K-Force (het VN leger dat nog steeds in Kosovo is om de gemoederen rustig te houden). Het was een Oostenrijkse compagnie die een eeuwenoud klooster bewaakte. Voor een bedrag en met achterlating van je paspoort mocht je erin. Veel gedoe, ik nog mijn grote sjaal uit de koffer gevist, mochten we er toch niet in omdat we een korte broek aan hadden. De vijf personen die wel een lange broek aan hadden, hebben het klooster wel bekeken en waren erg onder de indruk.

het klooster

 Daarna reden we verder. Ineens dook het busje een bos in en reden we over een soort karrenspoor dat al meer op een wandelpad leek en toen stonden we bij de rivier. Dat zou meer dan kniehoog waden worden. Maar nee, aan de overkant van de rivier stond Ibraïm, de neef van Adeniz klaar met zijn paardje. Hij stuurde het paardje heen en weer om iedereen met bagage over de rivier te zetten Geweldig!

 Daarna werd de bagage van de mensen die dat besteld hadden, op het paard geladen en begonnen we met lopen.

Ibraïm en zijn paard Dori zijn even aan het uitrusten

stengelloze gentiaan

gele en rode vlierorchis

voorjaars gentiaan

het eerste sneeuwveld met de traditionele sneeuwbal

het pasje over

Op de top ligt het drielandenpunt van Albanië, Kosovo en Montenegro

sneeuwveld oversteken

Na het sneeuwveld klommen we naar beneden naar een herders zomer"dorp". Daar stonden twee hutten, een slaaphut en een kookhut waar de gastvrouw en haar zoon eten en drinken voor ons bereidden

binnen was ook ee kachel om even op te warmen.

oké, opnieuw; Rijden en varen naar Kosovo

 Zo, dit keer met wat foto's en een filmpje. Vandaag vertrokken we om acht uur vanaf ons hotel in Lezhë. Met ons busje reden we door de bergen. Onderweg stopten we met enige regelmaat om om ons heen te kijken. Het was een prachtig landschap met meren, geiten, boertjes met drie koeien. Af en toe een ezel of een varkentje in de wei. Prachtig!

oostelijk dambordje

zuidelijk dambordje

Langzamerhand werd de weg steeds slechter, meer gat dan weg. Maar op een gegeven ogenblik was er ineens twee kilometer spiksplinter nieuw asfalt. Daarna gingen we door een lange tunnel en toen waren we in een haventje aan het Komani meer. We moesten er een uurtje wachten en toen kwam de boot.

Tijdens het uurtje wachten werden we vermaakt door een grote groep Alpengierzwaluwen. Geweldig! Ik heb geprobeerd het te filmen. KLIK maar HIER

 Het was druk op de boot. Dit schijnt een typisch Albanees uitstapje te zijn en aangezien het zaterdag was, waren er veel Albanezen. Er was muziek en er werd gedanst. Ik heb heerlijk met mijn nieuwe Albaneze vrienden: Anna, Sara, Valentina en nog meer, gedanst.

Kletsen met Sara en Maria

Toen meerde de boot aan en stond aan de overkant een ander busje ons op te wachten. daarin onze nieuwe chauffeur en onze gids voor de komende dagen in de bergen; Adeniz. We reden naar Kosovo, waar Rizah, de PWN'er die de reis georganiseerd heeft, eigenlijk vandaan komt. De grens overgaan ging nog niet helemaal soepel, maar het lukte en we kwamen in Prizren. Een mooi plaatsje waaraan je de verschrikkingen van de afgelopen oorlog minder zag dan de voorgaande dorpjes. Zoveel begraafplaatsen weer, net als Sarajevo. :-(

Prizren was een leuk stadje

's avonds weer eens heerlijk eten

Varen en rijden naar Kosovo

Grrrrr! Dit wordt de 7e x dat ik dit blog probeer te maken!

Het wordt daarom wat korter dan normaal! Vandaag reden we naar het Tokani meer. Daarvandaan voeren we met de veerboot ruim twee uur naar Puke. Vanuit Puke gingen we naar Kosovo. Daar overnachten we in Prizen. Er is van alles over te vertellen, maar dat heb ik al zes keer gedaan. Ga er maar vanuit dat we genieten!

Eerste dag Albanië

Veel te vroeg moesten wij vanmorgen weg. Gelukkig was DirkJan zo lief om ons om drie uur op te halen en naar Schiphol te brengen waar wij ondanks de mist op tijd vertrokken.  Om even over achten kwamen we aan in Tirana waar een taxibusje voor ons klaar stond dat ons naar Krujë bracht. Daar was het Kasteel van de beroemde Albanees Georgy Skanderbeu die in 1433, of zo, de Ottomanen had verslagen. We kregen een rondleiding in het museum. Het was buitengewoon interessant alleen wat erg lang. 

Onderweg naar het kasteel. 

Niels is afgehaakt bij de rondleiding

Hij fotografeerd vlinders. Dit is een kleine vuurvlinder. Daarna hadden we een heerlijke lunch en na de lunch reden we naar Lezhë, een stadje aan de kust, maar net niet zo dichtbij dat we naar het strand kunnen lopen. Wel verkennen we het stadje en kopen heerlijke kersen. Om vijf uur hadden we weer met z'n allen afgesproken om naar het kasteel boven de stad te gaan. Het was best een klimmetje. 

Dit is Lezhë. 

Europesche Landschildpad

Het kasteel.
Al met al, is Albanië tot nu toe een leuk land. Kleurrijker en relaxter dan verwacht.