werk en voetbal

Het blijft een prachtige locatie, dat Malzwerk. Ik weet inmiddels wat het geweest is: Een moutfabriek. Er werd mout gebrand voor de bierbrouwerij. Dat doen de Duitsers een beetje in het groot omdat ze nu eenmaal veel bier drinken. Overigens werd mij vandaag verzekerd dat Duitsers pas op plaats 5 staan in de wereldranglijst van bierdrinkers. Eerst komt Luxemburg, Denemarken, Engeland, Ierland en dan dus pas Duitsland. Maar ja, het is toch een raar volk. Pauli, de octopus uit de dierentuin van Oldenburg (OF ZO) heeft voorspeld dat Duitsland de halve finale tegen Spanje gaat verliezen. Ze zijn in paniek. Rare jongens, die Duitsers!

Ook nog even werken vandaag, maar na het werken...

Hier zit Faas in vol ornaat. klaar om voetbellen te kijken. Ik ging ook mee, met de rest van de crew. Ik weet zelfs wie er gescoord hebben: Van Bronkhorst en Van Bommel en De Zeeuw werd in zijn gezicht geschopt, het werd 3-2 en Van der Vaart kwam er pas veel later in. Meer bewijzen dat ik het écht gezien heb? Vraag maar!

Wij maken als Nederlanders in Duitsland de stad onveilig. Dit zijn Jeroen Spitzenberger en Faas Wijn, zij waren het uitbundigst gekleed. Ik had ook mijn oranje gympen en mijn oranje geruite bloesje aan, hoor.

Ja, ja, kijk 'r juichen voor onze jongens!

Eerste draaidag

Hier in Duitsland gaat kinderbegeleiden iets anders. Behalve mijn gewone werk, moet ik nu ook een hele administratie bijhouden op de minuut precies van wanneer het kind op de set is en wanneer niet. Nu had ik het vandaag nog niet helemaal goed gedaan. Ik moet ook bijhouden wanneer de camera daadwerkelijk draait. Uiteindelijk mag hij 6 uur op de set zijn, waarvan maximaal 3 uur voor een draaiende camera. Ook moet hij tussen drie uur settijd, drie uur rust hebben en dan weer drie uur op en om de set zijn. Daarom staat mijn bus ook nét buiten de muren van het terrein. Dan is hij van de set. Pfff. Dit moet ik vanavond ook nog in het net uitwerken.

De komende drie weken film ik steeds op dezelfde lokatie: Malzwerk in Erfurt. Ik moeet nog opzoeken wat Malzwerk is/was. Maar het is een oud bakstenen industriëel complex. Daarin is het zogenaamde huis van Tony en z'n ouders gebouwd en ook de tuin. Het ziet er schitterend uit.

Kijk, filmen in de vergane glorie. Daar houdt Nienke van

Mooi toch?

De jongen die Tony sppelt, Faas, leert poffertjes bakken

En dan 's avonds op de hotelkamer nog alle gegevens uitwerken, dagboekje maken, skypen en bloggen. Druk als een klein baasje. Maar, wel lekker een kopje kofffie erbij. En dan mag ik van Niels geen nieuwe labels meer maken voor het blog... Ik noem dit eigenlijk toch wel werk!

Naar Erfurt voor mijn werk

Vanmorgen verrtrok ik naar Erfurt om daar voor een paar weken te werken voor de filmproductie: Tony 10.Ik was goed verzorgd door Niels die allemaal lekkere hapjes voor mij in de koelbox had gedaan. Hier zit ik even te lunchen langs de Duitse autobahn. Het was best warm en ver, zo in je eentje in de auto, maar om ongeveer half vier was ik in het hotel. 's Avonds was er een crewborrel en heb ik veel nieuwe mensen een handje geschud. Er doen erg veel Duitsers mee met deze productie. De voertaal is eigenlijk Engels, maar je hoort toch het meest Nederlands of Duits. Ook is mmijn werk iets anders. In Duitsland moet de arbeidsinspectie van iedere dag een rapport hebben van hoeveel uur een kind op de set is geweest.Ik moet precies timen hoelang Faas (zo heet het kind) voor de camera staat. Die moet ik maken. Van de week, waarschijnlijk donderdag komt de official van de Duitse arbeidsinspectie langs om kennis met mij te maken...Spannend.

De perfect geparkeerde bus op de hotelparkeerplaats

De hotelkamer waar ik de komende dagen zal verblijven

Met de boswachter naar de Biesbosch

Vannacht werden we bestookt door een onweersbui. Midden in de nacht stonden we de luifel op te rollen. Toch waren we om 10 uur ingepakt en gingen we eerst naar Geertruidenberg. Daar bezochten we het plaatselijke museum. Leuk hoor. Geertruidenberg is al een heel oud stadje (bijna 800 jaar), zelfs voordat het een stad werd woonden er al mensen. Er waren dus best veel vondsten zoals een oud zwaard en andere oude meuk. Daarna moesten we nog even naar de fietsenwinkel en toen was het al weer tijd om naar Drimmelen te gaan. We hadden afgesproken met een excursie met de boswachter mee te gaan. Benieuwd als we waren naar wat hij ons zou kunnen leren waren we keurig op tijd bij het bezoekerscentrum
Daar bleek al snel dat het geen boswachter was die ons ging rondleiden, maar twee goedbedoelende vrijwilligers die allerlei onwaarheden vertelden. Tijdens de tour begon het flink te plenzen dus liepen we alleen een rondje bij de eendenkooi

De eendenkooi was niet meer ingebruik, maar werd wel onderhouden als cultuur-historisch monument. Toevallig was de schipper van onze boot de oude kooiker die het gebied nu onderhield en er dus vroeger ook echt nog gevangen had.

ijsvogelwandje

In de boot zaten 48 mede passagiers als kippen te kakelen en te piepen over de regen. Niels en ik gingen gewoon met regenjas aan op het dek staan en luisterden naar de verhalen van de schipper. Hij kon prachtig vertellen over zijn kooikerswerk van vroeger, over het rietmaaien en over de visserij. Dat was wel interessant!

Vangpijp in de kooi.

Bachelor of Design bij 35 graden

Vandaag moesten we vroeg op. Eerst fietsten we ruim drie kwartier naar station Lage Zwaluwe, dat overigens dichter bij Zevenbergschehoek ligt. Daarna gingen we met de trein naar Rotterdam dat al helemaal in Toursferen is. We waren nog op tijd dus eerst even op een terrasje een kopje koffie. Daarna ontmoetten we Jelka en Chaja en gingen we de zaal van het Jeugdtheater Hofplein in, waar de temperatuur al snel opliep tot kookpunt. Uiteindelijk, zo'n vier uur later was de uitreiking klaar en konden we de iets frissere lucht weer opzoeken. gezellig samen gelunchd en daarna weer met de trein en de fiets terug. dat was best warm.

Nog even wachten en de diploma uitreiking gaat beginnen.

En hier deed ze het allemaal voor. De Bachelor in design...

Chaja luistert naar de speech van haar grote "vriend" Barend

Het duurde allemaal vreselijk lang, dus om 14.30 uur hadden wij wel trek in een lunch.

Niels had ook lekker eten.

Kijk, zo slapen wij in de bus.

Hé, hé, effe lekker bijkomen in de schaduw bij de bus.

Fiets- en roeiexpeditie in de Biesbosch

Uitzicht op het prachtige stadje Geertruidenberg. Essent is een grote werkgever met de Amer- en de Dongecentrale als modern landschapskenmerk.

Geertruidenberg is best wel mooi als je er doorheen loopt of fietst.

Poeh, poeh, altijd maar werken. Nu Niels weer door de Biesbosch roeien...

Heel weinig vlinders, ondanks het mooie weer. Alleen deze kleine Vuurvlinders.

Nienke controleert het stageverslag van Dajo. Poeh, poeh, altijd aan 't werk!

Zoals je kunt zien, gaat ze ook nog best snel!