De bus is er weer en Bovec

We werden wakker met heel vieze regen. Nou, dan maar snel in de auto. We reden heel voorspoedig naar Mautrn in Oostenrijk. Daar stond onze trouwe groene ijzeren tent op ons te wachten. Nadat we ettelijke euro's ingeleverd hadden bij de garage, konden we hem weer meenemen. Na samen nog een kopje koffie, gingen we weer ieder ons weegs. Het voelde toch raar, ons afscheid...

De laatste keer koffie samen, deze vakantie

koolmeesjes in onze bus

De volgende dag gingen we eens lekker aan de wandel door de bergen. We deden een zeer afwisselende wandeling langs allerlei oude forten die in de eerste wereld oorlog allemaal aan puin geschoten waren door de Italianen (geloof ik). Ook liepen we door mooie bossen, puinvelden en langs rivieren.

door een tunnel. Hier moest een cache liggen ook

Maar toen we deze zagen, wilden we toch niet meer overal onze handen insteken...

Krapina

Zondag 4 september gingen we weer weg uit Novi Sad. We moesten maandag weer in Oostenrijk zijn. Via de snelweg ging het lekker vlug. Om een uur of twee waren we in Krapina. Daar bezochten we het Neanderthalers museum. Erg leuk! LEES hier maar  

Jn het dorp was een feest met optocht en zang en dans

We aten een pizza en namen een hotelletje.

Wijnproeven, Fruska Gora en uit eten met muziek

Hé, nou ging het een paar keer zó goed. Nu wil het opladen van foto's weer voor geen meter. Ik hoop dat er nog een foto bij het verhaaltje kan komen.
Vandaag hadden Zoran en Dejana een programma voor ons samengesteld. We hoefden verder niet meer na te denken. 's Morgens gooiden we eerst het plan in de war. In plaats van ons op te laten halen van het hotel, liepen we naar Zoran en Dejana langs de Donau en een aantal caches. Daarna reden we naar Karlovci. Daar had Zoran weer een geschiedenis college voor ons voorbereid. Wat apart was om te merken, was dat een professor (wat Zoran is, dus absoluut niet dom!) zoveel verhalen kan vertellen over de geschiedenis, met zo'n Servische bril op! We bezochten een ronde kerk met vier deuren die speciaal gebouwd was om een vrede te tekenen waarbij iedereen tegelijkertijd naar binnen kan. LEES HIER MAAR EVEN VERDER
Daarna gingen we naar een wijnproeverij. Ook lekker hoor. Daarna gingen we naar het vakantiehuisje van Zoran en Dejana. Daar kregen we een barbecue met natuurlijk weer veel te veel eten. Er kwamen ook nog weer allemaal familieleden langs die Danijela even wilden ontmoeten. Wij mochten relaxen. Daarbij dacht men waarschijnlijk aan slapen, maar wij besloten een stukje te gaan wandelen. Het vakantiehuisje bleek bijna ín een Nationaal park te liggen. Toen we weer terug waren gingen we weer terug naar ons hotel om ons om te kleden. Jammer, er was geen water in het hotel. Ongewassen kwamen we toch weer bij Zoran en Dejana. Nu gingen wee uit eten. Het eten was wel lekker maar het leukste was dat er life muziek was. Folk muziek. Geweldig om te zien hoe Zoran, Danijela en Dejana alle liedje mee konden zingen en dansen. Wat een passie! Wat zijn wij Nederlanders toch een kouwe kikkers.

Nou, geen foto's. Ik geef het op. Kom maar bij ons kijken als je alles wil zien.

De kerk met de vier deuren

oma zorgt voor de couleur locale bij het wijnproeven

's avonds uiteten met muziek

Gelukkig, toch een paar fotootjes!

Belgrado, het graf van Tito en Novi Sad

2 september, het was tijd om weer verder te gaan. 's Morgens vroeg namen we afscheid van Boris, Nada en Ferdo (altijd lastig als je weet dat je elkaar weer een hele tijd niet gaat zien). We gingen op pad naar Servië. Danijela en Nienke hadden een leuke route uitgezocht op de kaart. Het slingerde weer aardig door de bergen en door kleine dorpjes. Na een paar uur bereikten we Servië dat toch ook behoorlijk arm en achtergebleven zag. Maar, voor al, heel ver weg. Alleen nog maar Cyrillisch schrift en wéér ander geld. Als je dan niet met vakantie bent...

paard en wagen staan ook in de file voor het stoplicht

Na een lange rit bereikten we Beograd. Daar sloten wee onze Titotour af met een bezoek aan het graf van Tito en het museum met Titoparfenalia dat daarbij hoorde. Vooral het museum gaf een mooi tijdsbeeld. Het graf en de teksten erom heen benadrukten maar weer eens hoe verdeeld het voormalig Joegoslavië nú is. Als je meer wil lezen over Tito kan dat hier.

Het graf van Tito

Jonge pionier Tito

Nadat we het graf hadden bezocht en ik nog een cache had gevonden, reden we naar Nov Sad waar we bij Zoran en Dejana op visite gingen. We werden heel hartelijk ontvangen met een heerlijke maaltijd. Daarna gingen we de stad in met een historisch college van Zoran erbij. Om een uur of elf werden we bij ons hotel aan de Donau gebracht.

Piramides in Bosnië?

Vandaag 1 september, gingen Joris, Niels en Nienke met z'n drietjes op stap. Danijela had wat quality time met haar ouders en wij gingen naar een omstreden plek in de buurt. Er zouden daar allemaal heel oude piramides zijn. De familie van Danijela geloofde er niet in, maar wij wilden het met eigen ogen zien en er lagen ook caches. Nadat we toegang hadden betaald aan een mannetje dat volgens Joris vroeg of we wel genoeg energie hadden, bleek hij gevraagd te hebben of we wel energie konden voelen en moesten we op een speciale plek gaan staan of zitten om het te voelen. Nou...niet dus. We liepen richting cache de pyramide op.

Bord waaroop duidelijk te zien is dat de piramide energie uitstraalt ;-)

Vrijwilligers en studenten graven de hele berg af zodat je beter kan zien dat het eigenlijk een piramide is

Niels bestudeert een scheur, misschien liggen er wel oude mummies!

De pyramide heeft vier vlakken in een hoek van 45 graden. Die moesten we op en ook weer af. Op sandalen en een rokje, want daar hadden we niet op gerekend

Nog een piramide in het landschap.

Na deze ervaring gingen we weer terug naar Zenica. Ik ging op een terras een blog proberen te maken en Joris en Niels deden inkopen op de markt. Wij waren nogal melig geworden van onze piramide ervaring en geloven er geen bal van.
Hier een link over de piramides. KLIK maar

Travnik en lekker eten

Vandaag, 31-8 gingen we naar Travnik. Een plaatsje in de buurt van Zenica in de bergen. Een mooie rit erheen. Nada, de moeder van Danijela ging ook mee en na het bekijken van Travnik, gingen we met Boris (vader) en Ferdo (oom) uit eten in een visrestaurant.  Travnik is een stadje dat in het Ottomaanse rijk heel belangrijk was. het lag precies op een kruispunt van wegen tussen het Franse, het habsburgse en het Ottomaanse rijk. Er waren daar allemaal ambassades. Ivo Andric, een wereld beroemde schrijver die de Nobelprijs voor de literatuur heeft gewonnen, is er geboren en heeft ook een (of meerdere) boeken geschreven die Travnik als decor hebben. Er is daar nog een oud Ottomaans fort dat je kan bezichtigen en een museum van Ivo Andric. Het was erg mooi.

nietszeggend plaatje van een muur van het fort, maar deze wilde tenminste uploaden

Nadat we het plaatsje en alles bezichtigd hadden reden we naar Vitez om daar een heerlijk met wijn besprenkelde dunch te genieten. Heerlijke forellen en karpers, die voor je neus uit ht water werden gevist.
's Avonds zaten we lekker buiten en kwam oom Ferdo nog even langs wippen. Hij heeft heel uitgebreid allemaal verhalen verteld over zijn jeugd en over het leven van zijn ouders, de opa en oma van Danijela. Dat was zo mooi om te horen. Men heeft daar nog een echte vertel cultuur dus de verhalen zijn vol details en wetenswaardigheden.

Sarajevo

GGGRRRR!!! Het internet is erg moeilijk! Ik doe mijn best. Misschien lukt het er een fotootje bij te plaatsen.  30 augustus gingen Niels en ik met z'n tweetjes in de luxe bolide van Joris en Danijela naar Sarajevo. Het oude gedeelte van de stad is echt een soort Turkse Kashba. Erg leuk. Vlak daarbuiten is het een stad uit het Habsburgse rijk. Qua gebouwen etc. erg te vergelijken met Boedapest, Wenen en meer van dat soort steden. Het verschil is dat deze stad omringd wordt door allemaal heel grote begraafplaatsen. Bij de toeristen informatie krijg je ook meteen te horen dat de stad écht open is voor alle geloven. Dat zij de Serviers en de Kroaten niet weggestuurd hebben maar, dat ze zelf weggegaan zijn. De gevolgen van de burgeroorlog zijn overal vooral te merken in het volkomen wantrouwen dat mensen in anderen hebben en de volkomen gescheiden werelden waarin de verschillende geloven leven. Heel erg om te merken.

straatje in Sarajevo